Waarheid maakt vrij?

Auteur:

Johan Remijnse

Datum:

14 maart 2017

Op je werk is het heel gewoon: het voortgangsgesprek. Kom je na wat is afgesproken? Heb je voldoende uitdaging? Kun je de workload aan? etc. Één keer in het halfjaar even stilstaan bij je eigen proces en je prestaties. En het heeft consequenties. Het doel is hulp en correctie.

​

In het geloofsleven is het een heel ander verhaal. Sommige christenen willen elke dag een voortgangsgesprek, inclusief spijtbetuiging en vergeving. Anderen willen nooit een voortgangsgesprek, want ‘in de genade kijk je niet meer naar jezelf maar naar Jezus’.

Om de twee uitersten maar even uit te werken: 

1) je bent een baby op schoot bij de lieve pappie-God (een baby van 85 kilo) of; 

2) je bent een dappere krijger die geen problemen kent, (een kind in grote-mensen kleding) 

Allebei voelt niet goed.

Zou er zoiets bestaan als een geestelijk voortgangsgesprek? Ik weet, het is glad ijs, want wet, veroordeling en eigen werken liggen op de loer. Toch zie ik mensen die ondanks de boodschap van genade en de hulp van de Heilige Geest blijven tobben met dezelfde dingen. Willen we wel hulp maar geen correctie? Zou dat het zijn? Kunnen we geen correctie verdragen? Ja, dat is wel een dingetje (populair taalgebruik om aansluiting te vinden).

​

Laat ik eens dapper zijn en een voorbeeld geven uit eigen leven. Ik kwam met porno in aanraking door een combinatie van nieuwsgierigheid, eenzaamheid, frustratie en verlangen. Het werd gelukkig geen dagelijkse kost, maar toch stak het regelmatig de kop op. Ik was wel gelovig, maar kende het evangelie niet goed en zo ging ik door een malle molen van goedbedoelde evangelische hulpliteratuur. En of ik nu met duim in de mond bij pappa-God op schoot zat, als een dappere krijger de onreine demonen de kop af hakte of een offer bracht door de computer in de kliko te mikken: de situatie veranderde niet. Ook niet met hulp van anderen. Het lijkt op het volgende:

​

Stel je voor, je rijdt met je auto op een asfaltweg tussen de korenvelden. Prachtige volle rijpe korenvelden. Plots stop je, je draait aan het stuur en je rijdt zo het korenveld in. Er is geen weg. Het koren wordt geplet. Je ziet niet waar je rijdt en wat je tegenkomt. Zo hobbeldebobbel je door het veld tot je weer bij een weg komt. Dit was niet handig. De boer zal er niet blij mee zijn, er is schade en je hebt oponthoud. Als je dit elk dag op precies dezelfde plek weer doet gaat er een pad ontstaan in het koren. Na verloop van tijd wordt het normaal, een gewone optie op de route. Toch is het niet de bedoeling en niet normaal.

​

Zo kunnen er dingen in je leven zijn die niet in orde zijn. Je hebt wel even geprobeerd of het anders kon, maar dat lukte niet en nu heb je het geaccepteerd, met genadepleisters voor de schrammen.

​

Terug naar het voortgangsgesprek. ‘Waarheid maakt vrij’, zegt Jezus. Dus als ik niet vrij ben en problemen terugkom heb ik waarheid nodig. Gewoon eerlijkheid en waarheid, ook als die waarheid niet prettig is. Jezus doet het, Paulus doet het, Petrus doet het: waarheid brengen die in eerste instantie niet prettig is, maar uiteindelijk gezond en heel maakt. Ze maken zich er geen zorgen om dat het als veroordeling ervaren kan worden, zo lijkt het. Er is wel moed voor nodig.

​

Misschien is het goed om binnen OOTB iemand op te zoeken voor een voortgangsgesprek over je leven. Wel iemand die volwassen vragen durft te stellen bij wat je doet en iemand die herkent wat leugen is. En dan komt het moeilijkste: eerlijk zijn en consequenties trekken.

Je kunt het! Glorie en succes!

​

Johan Remijnse

Copyright Stichting Out of the Box   l   Vormgeving & ontwikkeling door: www.boazoosterom.nl